Najlepszy styl wychowawczy

Można wyróżnić cztery style rodzicielskie oparte na czterech wymiarach: kontrola, odrzucenie, niewymaganie, akceptacja:

– styl zaniedbujący (odrzucający – niewymagający)

– styl permisywny (niewymagający – akceptujący)

– styl autorytatywny (akceptujący – kontrolujący

– styl autorytarny (odrzucający – kontrolujący)

Spróbuj mnie zrozumieć - Izabela Pufal - okładkaKtóry styl wychowawczy jest najlepszy? Otóż z badań i praktyki wynika, że jest to styl autorytatywny (nie mylić z autorytarnym!).

Autorytatywni rodzice, którzy przyjmują serdeczne, akceptujące i nastawione na dziecko podejście połączone z umiarkowanym poziom kontroli pozwalającym dziecku na przyjęcie maksymalnej dla danego wieku odpowiedzialności, zapewniają maksymalne warunki dla rozwoju dziecka jako autonomicznej
i pewnej siebie jednostki.

Dzieci stosujących styl autorytatywny rodziców, uczą się, że  najefektywniej rozwiązuje się konflikty, biorąc pod uwagę punkt widzenia innych osób w ramach przyjaznych negocjacji. Taki zestaw umiejętności sprzyja skutecznemu rozwiązywaniu problemów i nawiązywaniu dobrych związków z rówieśnikami, a w rezultacie rozwojowi dobrej sieci wsparcia społecznego. Ten styl rodzicielstwa sprzyja również dobremu rozwojowi moralnemu.

Wydaje się, że są to powszechnie znane informacje, ale niestety w praktyce okazuje się, że rodziców stosujących autorytatywny styl wychowania nie jest zbyt dużo. Problem z jego stosowaniem wynika z różnych przyczyn: mogą to być złe wzorce wychowania oglądane w rodzinie pochodzenia, czyli przejęte od własnych rodziców, może to być wygodnictwo i lenistwo, bo nakrzyczeć na dziecko jest łatwiej, niż z dzieckiem porozmawiać, może to być brak refleksji nad własnymi działaniami wychowawczymi. Niezależnie od przyczyn złego wychowania, można z nimi walczyć i podnosić swoje kompetencje wychowawcze.

Na przykład czytając tę książkę>>>

A co złego jest w innych stylach wychowawczych wymienionych wyżej?

Dyscyplinarny styl rodziców uczy dzieci, że ślepe posłuszeństwo jest najlepszym sposobem na radzenie sobie z interpersonalnymi różnicami i rozwiązywaniem problemów. Dzieci rodziców permisywnych, którzy są ciepli i akceptujący, ale nie potrafią narzucić dyscypliny, w późniejszym życiu wykazują nieumiejętność doprowadzania planów do końca i niską kontrolę emocji. Dzieci, które doznawały za mało ciepła lub akceptacji ze strony swoich rodziców i które były surowo dyscyplinowane lub niewystarczająco lub niekonsekwentnie nadzorowane, wykazują problemy przystosowawcze.

Rodzic powinien dążyć do tego, aby zdobyć wśród swoich dzieci autorytet, czyli posłuch, poważanie, szacunek, respekt. Autorytet to wzór do naśladowania ze względy na swoją wiedzę, postawę moralną. Nie da się zdobyć autorytetu siłą czy pozostawiając dziecko samemu sobie. Jego zdobycie również wymaga wysiłku, aby dziecko miało w dorosłym oparcie i mądrego przewodnika, który zaprowadzi je w dorosłe życie, przygotowując je do niego jak najlepiej.

NEWSLETTER Zapraszam!