Nie z papierosem

nie z papierosem

UKŁAD ODDECHOWY 

Budowa płuc 

Płuca umożliwiają oddychanie. Stanowią część układu oddechowego, na który składają się nos wraz z jamami nosa, usta oraz drogi oddechowe wiodące do płuc. Do każdego z płuc prowadzą dwa oskrzela, które noszą nazwę oskrzela głównego: prawego i lewego. W obrębie płuc oskrzela dzielą się na oskrzela płatowe, które dochodzą do poszczególnych płatów płuc. Płuco prawe składa się z trzech płatów: górnego, środkowego i dolnego. Płuco lewe natomiast składa się tylko z dwóch płatów: górnego i dolnego. Wewnątrz nich oskrzela dzielą się dalej na rurki o coraz mniejszej średnicy (oskrzeliki), przybierając mikroskopijne rozmiary i ostatecznie kończąc się w milionach pęcherzyków płucnych. 

Płuca pokryte są błoną surowiczą zwaną opłucną. Podobna błona surowicza wyściela też wewnętrzną ścianę klatki piersiowej. Między obiema błonami surowiczymi znajduje się przestrzeń, która nosi nazwę jamy opłucnej, a zawarty w niej płyn o surowiczym charakterze to płyn opłucny. Jego rola polega na nawilżaniu powierzchni opłucnej podczas zwiększania się i zmniejszania objętości płuc przy oddychaniu. W przypadku wytworzenia zbyt dużej ilości płynu surowiczego w jamie opłucnej, płuca nie mogą się prawidłowo rozszerzyć i dochodzi do zaburzeń oddychania. Zjawisko to nosi nazwę wysięku opłucnowego. 

Węzły chłonne (gruczoły limfatyczne) stanowią część układu chłonnego (limfatycznego) obejmującego swymi strukturami całe ciało. Węzły chłonne, przypominające swym kształtem fasolę, są połączone systemem przewodów noszących nazwę naczyń chłonnych (limfatycznych). Osocze zawarte w krążącej w organizmie krwi zostaje przefiltrowane przez ściany naczyń krwionośnych i dostaje się do przestrzeni międzykomórkowej i samych komórek, dostarczając im składników odżywczych i tlenu. Z kolei komórki pozbywają się produktów przemiany materii i dwutlenku węgla. Część osocza dostaje się z powrotem do naczyń żylnych w postaci chłonki (limfy), a część gromadzi się w układzie chłonnym i podlega procesom filtrowania w gruczołach limfatycznych. 

W przypadku, gdy dojdzie do rozwoju nowotworu złośliwego, układ chłonny nabiera szczególnego znaczenia, gdyż stanowi jedną z dróg rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych na cały organizm. Dlatego też dokonując oceny stopnia zaawansowania nowotworu złośliwego, onkolodzy zawsze starają się wnikliwie zbadać, czy komórki te dotarły do węzłów chłonnych. W przypadku klatki piersiowej są to węzły chłonne wnęki płuc oraz węzły zlokalizowane w ważnej strukturze układu oddechowo – naczyniowego, jakim jest śródpiersie (obszar pomiędzy płucami, w którym znajdują się tchawica i oskrzela główne). 

Funkcja płuc 

Funkcją płuc jest pobieranie powietrza z otoczenia, przetransportowanie go drogami oddechowymi do wnętrza ciała i pozyskanie zawartego w nim tlenu do krwi. Następnie tlen jest przenoszony przez krew do każdej komórki organizmu. Przy wykonywaniu wdechu następuje rozszerzenie ścian klatki piersiowej i obniżenie przepony (przepona jest cienką i płaską strukturą mięśniową oddzielającą jamę klatki piersiowej, mieszczącą się powyżej przepony, od jamy brzusznej, mieszczącej się poniżej). W rezultacie dochodzi do zaczerpnięcia powietrza przez jamy nosa oraz jamę ustną i wprowadzenie go do pęcherzyków płucnych znajdujących się na końcach oskrzelików, tlen przechodzi ze światła pęcherzyków do krwi. Produkty przemiany materii pochodzące z komórek, takie jak dwutlenek węgla, przedostają się z krwi do pęcherzyków, po czym są wydalane na zewnątrz podczas wydychania. 

Rak płuca

CHOROBA 

Rak płuca uchodzi za jednego z najgorszych nowotworów. Wynika to przed wszystkim z jego historii naturalnej: objawy – jeśli występują – pojawiają się późno i są mało specyficzne. Leczenie, ze względu na uwarunkowania anatomiczne i z reguły późne rozpoznawanie choroby, jest trudne i nie przynosi zadowalających rezultatów. Wiele osób lekceważy główny czynnik ryzyka raka płuca – palenie tytoniu. Według danych z 2008 r. aż 29,7% wszystkich zachorowań na nowotwory złośliwe, stanowią zachorowania na raka płuca. Kilkakrotnie częściej zapadają na niego mężczyźni niż kobiety. Jest pierwszym pod względem umieralności z powodu chorób nowotworowych wśród mężczyzn i kobiet. Rak płuca jest guzem złośliwym, który powstaje w obrębie płuc i często początkowo ogranicza się do jednego płuca, jednak ostatecznie rozprzestrzenia się na inne części ciała. Nowotwory złośliwe płuc często dają przerzuty do węzłów chłonnych zlokalizowanych u podstawy szyi (należy zwracać uwagę, czy nie powiększyły się węzły nadobojczykowe oraz węzły szyjne). Większość raków płuc rozrasta się z komórek wyścielających oskrzela i nosi nazwę raków oskrzela lub raków oskrzelopochodnych. 

Nowotwory płuc mogą być zmianami, które mają swój początek w płucach (pierwotne nowotwory płuc) lub też zmianami, które rozprzestrzeniły się do płuc z innych miejsc w organizmie (wtórne nowotwory płuc, przerzuty). 

Pierwotne złośliwe nowotwory płuc dzielą się na dwie grupy: 

niedrobnokomórkowy rak płuca;

drobnokomórkowy rak płuca.

Niedrobnokomórkowy rak płuca obejmuje około 80% przypadków raka płuca, a rak drobnokomórkowy pozostałe 20%. Lekarze dokonali podziału na wspomniane dwie grupy, ponieważ doświadczenie kliniczne wykazało, że zachowują się one w różny sposób i odmiennie reagują na zastosowane leczenie. 

Niedrobnokomórkowy rak płuca jest zwykle dzielony na trzy różne postacie, w zależności od swojego wyglądu mikroskopowego. Tymi trzema postaciami są: 

rak płaskonabłonkowy – jest najczęściej występującym typem raka niedrobnokomórkowego, jest zazwyczaj skutkiem palenia papierosów i zwykle ma swój początek w komórkach, z których jest zbudowany nabłonek wyścielający drogi oddechowe o większej średnicy oskrzela. Dlatego jest często obserwowany w środkowej części płuc w obrębie jednego z większych oskrzeli;

gruczolakorak – rozwija się z komórek gruczołowych zlokalizowanych w nabłonku wyścielającym drogi oddechowe. Gruczolakoraki często rozwijają się w zewnętrznej przestrzeni płuca i niekiedy już na wczesnym etapie mogą dawać przerzuty do węzłów chłonnych lub innych miejsc w organizmie. Wśród osób, u których pojawił się gruczolakorak, często dochodzi do rozwoju szczególnej postaci raka wywodzącej się z komórek nabłonka – raka oskrzelikowo–pęcherzykowego. Rak oskrzelikowo–pęcherzykowy rozwija się zazwyczaj na obrzeżu płuca w pęcherzykach płucnych. Generalnie guzy te rozwijają się powoli i początkowo nie dają wyraźnych objawów co sprawia, że w momencie wykrycia mają już dość znaczne rozmiary;

rak wielkokomórkowy – stanowi on około 10% wszystkich przypadków nowotworów płuc. Rak wielkokomórkowy jest zazwyczaj stwierdzany u palaczy; większość§ guzów wzrasta w kierunku dystalnym, ku brzegowi płuc.

Około jeden na pięć przypadków raka płuca jest spowodowany rakiem drobnokomórkowym. Ten typ rak zawdzięcza swoją nazwę temu, że jego komórki obserwowane pod mikroskopem mają małe rozmiary i są w znacznym stopniu wypełnione znajdującymi się w nich jądrami komórkowymi. Przyczyną powstawania prawie wszystkich postaci raka drobnokomórkowego jest palenie tytoniu. 

Inne typy guzów nowotworowych płuc to: hamartoma (typ guza o charakterze łagodnym) i rakowiaki (stanowią rzadką postać guza pojawiającego się w różnych miejscach organizmu, w tym także w płucach, należą one do rodziny guzów neuroendokrynnych, dzielą się na typowe i atypowe, w zależności od ich wyglądu mikroskopowego).

CZYNNIKI RYZYKA 

Wiek – ryzyko rozwoju raka płuca wzrasta wraz z wiekiem; nowotwór ten rzadko występuje u osób poniżej 50 roku życia;

Palenie papierosów – około dziewięć na dziesięć osób, u których doszło do rozwoju tego nowotworu, jest palaczami lub było nimi w przeszłości;

Palenie bierne – jeżeli osoba niepaląca jest małżonkiem/małżonką osoby palącej papierosy, to ryzyko powstania u niej tego nowotworu jest do 30% większe niż w przypadku osoby pozostającej w związku małżeńskim z kimś niepalącym;

Ekspozycja na szkodliwe substancje, min. azbest (osoby narażone na działanie tej substancji umierają na raka płuca 7 razy częściej niż pozostała część populacji), radon i związki chemiczne zawierające karcynogeny, takie jak uran, nikiel, arsen, cynk, węglowodory policykliczne i chrom;

Zanieczyszczenie powietrza i spaliny z silników;

Historia zachorowań na raka płuca w rodzinie – jeżeli w przeszłości wystąpił w rodzinie rak płuc, to jej członkowie znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju kolejnego nowotworu, jednak do chwili obecnej nie udało się wyodrębnić żadnego specyficznego genu, który byłby skojarzony z rakiem płuc;

Zbliznowacenia powstałe na skutek naświetleń obszaru klatki piersiowej – uważa się, że u osób, u których na skutek naświetleń klatki piersiowej doszło do zbliznowaceń w obrębie płuc, ryzyko wystąpienia raka płuca może by槠    zwiększone. Niektóre złośliwe nowotwory płuc prawdopodobnie biorą swój początek z obszarów starych blizn obecnych w obrębie płuc. Pacjenci cierpiący na zwłóknienie płuc wydają się szczególnie podatni na rozwój raka płuca, zwłaszcza jeżeli są dodatkowo obciążeni ryzykiem wynikającym z palenia tytoniu.

ROZPOZNANIE 

We wczesnych stadiach rak płuca może nie dawać jakichkolwiek objawów. Niektóre przypadki wykrywane są przypadkowo podczas wykonywania u pacjenta badania rentgenowskiego bądź CT płuc z zupełnie innych wskazań. Nie istnieją takie objawy, które byłyby specyficzne i pojawiały się wyłącznie w raku płuca. 

Najczęściej występujące objawy to: 

Kaszel – większość osób, u których doszło do rozwoju raka płuca, jest lub było palaczami i występowanie u nich kaszlu jest zjawiskiem powszechnym. Jednak pojawienie się kaszlu lub zmiana charakteru dotychczas występującego kaszlu jest zawsze objawem niepokojącym. Rak płuca może stanowić przyczynę kaszlu, ponieważ dochodzi do podrażnienia ścian i nabłonka wyściełającego drogi oddechowe;

Duszność – pojawia się na skutek przewlekłego zapalenia oskrzeli oraz rozedmy, powstających w następstwie palenia papierosów. W przypadku raka płuca duszność może mieć kilka przyczyn: rozrastający guz może blokować całkowicie albo częściowo światło jednego z głównych oskrzeli, co może prowadzić do niedodmy i powstania zakażenia w części płuc. Raki płuca, które są związane z nabłonkiem wyściełającym mogą sprzyjać gromadzeniu się płynu w przestrzeni jamy opłucnej – nosi to nazwę wysięku opłucnowego. Jeżeli gromadzi się duża objętość tego płynu, dochodzi do ucisku na płuco, a to stanowi przyczynę powstania duszności;

Odksztuszanie wydzieliny z zawartością krwi (krwioplucie);

Nawracające i uporczywie utrzymujące się infekcje w obrębie klatki piersiowej;

Uczucie zmęczenia;

Świszczący oddech – niekiedy, rak płuca powoduje zwężenie jednego z głównych oskrzeli lub tchawicy, czego skutkiem jest powstawanie szczególnego typu dźwięku, noszącego nazwę stridor;

Niezamierzona utrata masy ciała – utrata masy ciała wynosząca około 6 kilogramów występuje u ponad połowy pacjentów cierpiących z powodu raka płuca;

Długotrwała chrypka;

Bóle w klatce piersiowej lub barkach – uporczywie utrzymujące się lub nasilające bóle, pochodzące z obszaru klatki piersiowej, mogą być efektem naciekania przez raka płuca ściany klatki piersiowej, żeber lub kręgosłupa. Niekiedy rak płuca rozwija się w szczytach płuc, powodując powstanie dolegliwości bólowych zlokalizowanych w okolicy barku.

Rzadziej występujące objawy to: 

Zespół żyły głównej górnej – pojawia się wówczas, gdy dochodzi do zahamowania przepływu krwi w tej żyle. Żyła główna górna stanowi główne naczynie krwionośne odprowadzające krew żylną z obszaru głowy oraz kończyn górnych do serca. Jeśli dojdzie do jej zablokowania, zalegająca w obszarze głowy i kończyn dolnych krew powoduje powstawanie w nich obrzęków. W konsekwencji może to wywołać bóle głowy i nieprzyjemne uczucie przepełnienia krwią i obrzmienia twarzy;

Zespół paranowotworowy – niektóre guzy wytwarzają hormony i związki chemiczne, które powodują powstawanie różnorodnych objawów w normalnych warunkach niekojarzonych z rakiem płuca. Tego rodzaju objawy noszą nazwę zespołu paranowotworowego. Najczęstszym z nich jest łagodnego stopnia osłabienie mięśni, mogą pojawić się również inne objawy neurologiczne.

LECZENIE 

Życie z rakiem płuca jest możliwe. Osobom, u których rozpoznano tę chorobę, należy zapewnić jak najdłuższe życie o jak najlepszej jakości. Dzięki nowym odkryciom naukowym i rozwojowi medycyny opieka nad chorymi wciąż się poprawia. Zmiany może nie są radykalne, ale pozwalają na sukcesywne zwiększanie skuteczności metod terapii oraz uzyskanie lepszej kontroli nad chorobą. 

Chirurgiczne usunięcie raka płuca stwarza największe szanse wyleczenia tej choroby. U pacjentów, u których stwierdzono pierwszy lub drugi stopień zaawansowania niedrobnokomórkowego raka płuca największą szansę wyleczenia daje właśnie zabieg operacyjny. Bardzo ważne jest usunięcie całego guza nowotworowego wraz z tymi węzłami chłonnymi, które są dotknięte przerzutami. Jeżeli doszło do przerzutów raka płuca do węzłów chłonnych zlokalizowanych we wnęce płuca, to zazwyczaj możliwe jest ich usunięcie wraz z masą guza nowotworowego. Jeżeli jednak doszło do przerzutów do centralnego obszaru klatki piersiowej (śródpiersia) lub też rak nacieka na inne struktury w obrębie klatki piersiowej, takie jak serce czy też duże naczynia krwionośne, to prawdopodobieństwo wyleczenia operacyjnego nie istnieje. Dzieje się tak dlatego, że zwykle nie ma możliwości skutecznego usunięcia wszystkich tkanek zajętych przerzutami i po przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego w sposób nieuchronny dochodzi do wznowy nowotworu. 

Radioterapia (terapia z użyciem napromieniowania) jest metodą leczenia szeroko stosowaną w przypadku nowotworów, w tym raka płuca. Radioterapia polega na zastosowaniu promieniowania jonizującego, zazwyczaj rentgenowskiego o dużej energii, tak aby można było dokonać destrukcji komórek tworzących guz nowotworowy. Radioterapia jest zazwyczaj terapią zewnętrzną, co oznacza, że promieniowanie jest nakierowane na guz w urządzenia nazywanego akceleratorem liniowym. 

Chemioterapia stanowi formę leczenia systemowego, czyli leczenia całego organizmu, stosowanego w przypadku choroby nowotworowej, w tym raka płuca. 

Istnieje ponad 50 rodzajów leków cytotoksycznych i wiele z nich stosowanych jest w leczeniu raka płuca. Większość z nich podaje się drogą dożylną, umieszczając specjalną kaniulę w żyle kończyny górnej; niektóre z tych leków mogą być podawane w formie tabletek doustnych. Czasem łączy się kilka leków według schematów chemioterapii stosowanych w leczeniu specyficznych postaci nowotworów złośliwych, w tym raka płuca. 

Chemioterapię zwykle powtarza się co 3–4 tygodnie – schemat taki nosi nazwę cyklu chemioterapeutycznego. Na pełną chemioterapię składa się kilka cykli, zwykle 3–6, zależnie od przyczyny uzasadniającej zastosowanie tego typu postępowania leczniczego. 

Inhibitory czynnika wzrostowego stanowią nowy typ leku stosowanego w terapii nowotworów. Czynniki wzrostowe są cząsteczkami obecnymi w organizmie, powodującymi wzrost i podział komórek. Komórki nowotworowe, podobnie jak komórki prawidłowe, reagują na czynniki wzrostowe i ulegają podziałowi. Jednak komórki nowotworowe często rosną szybciej niż zdrowe komórki i w sposób „nieuporządkowany”. Czynniki wzrostowe pobudzają komórki, przyłączając się do specjalnych receptorów zlokalizowanych na ich powierzchni i kierując sygnały dotyczące ich wzrostu do jądra komórkowego. Inhibitory czynnika wzrostowego blokują te receptory, blokując zarazem proces przekazywania sygnałów wzrostu. 

Obecnie naukowcy pracują nad lekami, które blokowałyby sygnał wzrostu. Jednym z rodzajów takich leków są przeciwciała monoklonalne, które przyłączają się do receptorów czynnika wzrostowego na komórkach nowotworowych i powodują zablokowanie ich czynności. Inna grupa opracowywanych leków ma za zadanie blokowanie sygnałów przekazywanych przez enzymy, przenoszące z kolei sygnały z receptorów czynnika wzrostowego do jądra komórkowego. Obecnie kilka leków z obu tych grup przechodzi badania kliniczne. Jeden z tych leków, noszący nazwę inhibitora receptora czynnika wzrostowego naskórka, już okazał się przydatny w terapii raka płuca i został wprowadzony do praktyki klinicznej. 

UWAGA! Zamieszczone porady mają charakter informacji, których intencją w żadnym wypadku nie jest zastępowanie konsultacji medycznych.

PROFILAKTYKA 

Badania wykonywane w przypadku raka płuca można w przybliżeniu podzielić można na: 

Badania, które zwykle przeprowadza się w celu ustalenia rozpoznania (badania diagnostyczne);

Badania, które przeprowadza się w celu stwierdzenia, jakie jest stadium choroby, czyli określenia stopnia zaawansowania procesu nowotworowego.

Pewne rodzaje badań wykonuje się jednak zarówno w celach diagnostycznych, jak i w celu oceny stopnia zaawansowania raka płuca. 

Większość pacjentów z podejrzeniem raka płuca jest odsyłanych do specjalisty chorób płuc w celu przeprowadzenia dalszych badań i ewentualnego potwierdzenia diagnozy. Podczas pierwszej wizyty lekarz przeprowadza wywiad oraz badanie kliniczne. Zaleca także badanie rentgenowskie klatki piersiowej, jeśli już wcześniej nie zostało ono wykonane. Badanie takie może dostarczyć informacji, która część płuca jest zajęta procesem nowotworowym. Przy podejrzeniu raka płuca zwykle wykonuje się również badanie klatki piersiowej i obszaru jamy brzusznej metodą tomografii komputerowej (CT). Ma to na celu uzyskanie dodatkowych informacji na temat lokalizacji guza nowotworowego oraz zorientowanie się co do stopnia rozprzestrzenienia przerzutów raka. 

Zazwyczaj postawienie diagnozy raka płuca wymaga wykonania biopsji (pobranie niewielkiego fragmentu tkanki w celu postawienia diagnozy). Oprócz potwierdzenia rozpoznania dzięki biopsji można ustalić typ raka płuca. Jest to ważne z punktu widzenia dobrania rodzaju terapii. 

Biopsję wykonuje się najczęściej podczas bronchoskopii lub pod kontrolą obrazu uzyskiwanego dzięki metodzie tomografii komputerowej (CT). 

Najczęściej wykonywane badania służące diagnozowaniu i ocenie stopnia zaawansowania raka płuca: 

Obrazowanie metodą tomografii komputerowej (CT – Computed Tomography) – skany uzyskiwane podczas badania tą metodą pozwalają na utworzenie trójwymiarowego obrazu wewnątrz ciała. Oprócz informacji o lokalizacji guza w płucu skan CT często dostarcza danych o zakresie rozprzestrzeniania się nowotworu, a także o ewentualnych przerzutach do innych części ciała;

Biopsja wykonywana pod kontrolą obrazu CT – badanie to wykonuje się przy zastosowaniu tomografu komputerowego. Biopsja z użyciem CT może być przeprowadzana w celu dokonania pobrania wycinka masy guza zlokalizowanego w płucu lub z błony opłucnej pokrywającej płuco, jeśli jest ona pogrubiała i zachodzi podejrzenie wytworzenia się tam guza nowotworowego. Obrazowanie z użyciem tomografu komputerowego służy identyfikacji najlepszego miejsca do pobrania wycinka drogą biopsji. Dość powszechnym zjawiskiem po wykonaniu biopsji jest pojawienie się niewielkiej odmy opłucnowej i może w ogóle nie wymagać zastosowania jakiegokolwiek postępowania leczniczego;

Bronchoskopia – badanie z użyciem bronchoskopii polega na wprowadzeniu instrumentu stanowiącego rodzaj cienkiego, giętkiego teleskopu przez jamę nosową lub jamę ustną do tchawicy i dalej – do płuc. Pozwala to lekarzowi na obserwację wewnętrznej struktury oskrzelików oraz pobranie próbek w celu poddania ich analizie laboratoryjnej.

Bardziej specjalistyczne badania służące diagnozowaniu i ocenie stopnia zaawansowania choroby: 

Obrazowanie metodą PET jest stosowane w celu określenia stopnia rozprzestrzenienia się nowotworu. Wszystkie komórki i tkanki organizmu zużywają w cyklu przemian metabolicznych i procesów energetycznych glukozę pozyskiwaną ze spożywanych pokarmów. Obrazowanie metodą PET wykorzystuje fakt, że różne tkanki zużywają glukozę w różnym tempie. Komórki nowotworowe, z których zbudowany jest guz, często zużywają ją szybciej niż sąsiadujące z nim tkanki, dlatego w badaniu ukazują się jako obszar wzmożonej aktywności, czyli tzw. gorące pola. Dzięki skanom PET uzyskuje się obraz nie tylko guza pierwotnego, lecz także wszelkich przerzutów, do których doszło w organizmie – wyjątek stanowi mózg i serce. Dzieje się tak dlatego, że mózg i mięsień sercowy nieustannie bardzo intensywnie pracują, zużywając stale glukozę, tak więc w badaniu PET ukazują się jako obszary o dużej aktywności. Jeżeli lekarze spodziewają się przerzutów nowotworowych w mózgu, zlecają jego obrazowanie metodą CT lub MRI;

Obrazowanie metodą ultrasonografii – technika ultrasonografii wykorzystuje fale dźwiękowe w celu obserwacji tkanek wewnątrz ciała;

Obrazowanie metodą MRI – badanie metodą MRI można wykorzystać do obrazowania różnych części ciała, jednak w przypadku pacjentów chorych na raka płuca najczęściej zachodzi potrzeba uzyskania skanów mózgu, rdzenia kręgowego i niekiedy również kości;

Obrazowanie kości przy użyciu izotopów – wymaga dożylnego wstrzyknięcia płynu zawierającego czynnik radioaktywny (radionuklid). Następnie po upływie kilku godzin, dokonuje się obrazowania całego szkieletu, stosując aparaturę zwaną gamma kamerą. Znaczniki radionuklidowe przemieszczają się wraz z prądem krwi i koncentrują w kościach, zwłaszcza w obszarach o wzmożonej aktywności. Takie miejsca są nazywane „gorącymi polami”. Mogą w nich występować nie tylko przerzuty nowotworów do kości, ale też zmiany świadczące o reumatoidalnym zapaleniu stawów lub świeże złamania.

Więcej informacji: NIE Z PAPIEROSEM 

NEWSLETTER Zapraszam!



  • Ciekawa strona, zostawia wiele do myślenia… Pozdrawiam