Kieślowski Zbliżenie Katarzyna Surmiak-Domańska

Krzysztof Kieślowski był jednym z tych reżyserów, przez którego przez chwilę marzyłem o studiach w szkole filmowej. Tak, ludzie mają różne marzenia. Jego filmy towarzyszyły mi w szkole średniej i na początku studiów.

Pochodził z biednej rodziny, jako dziecko chorował. Przypadkiem uczył się w liceum techniki teatralnej w Warszawie, a potem ukończył PWSFiT w Łodzi. Przez dekadę kręcił filmy dokumentalne, które dla niego nie były opowiadaniem o rzeczywistości, można w nich pokazywać tylko prawdziwe wydarzenia. Jego zasadą była akcja fabularna, ale zrealizowana metodą dokumentalną.

Autorka omawia te filmy, różne punkty widzenia na nie i przytacza ich oceny. Pokazuje także losy bohaterów filmów dokumentalnych Kieślowskiego. Odpowiedzialność za ich losy bardzo go obciążała, między innymi dlatego zaczął kręcić filmy fabularne.

Zawód reżysera oznaczał potyczki z cenzurą i politykami, wtrącanie się polityki do twórczości. Kieślowski nie postawił się wprost komunistycznej władzy, nie przyłącz się do opozycji, starał się nie podpaść władzy. Pomimo tego i tak jego filmy były cenzurowane i miał swoje półkowniki.

Już od Amatora krytycy i widzowie zauważają w filmach Kisiela elementy metafizyczne, które były jedną z cech charakterystycznych jego filmów. Gdy poznaje Krzysztofa Piesiewicza, adwokata i współscenarzystę wszystkich filmów po „Przypadku” i Zbigniewa Preisnera, odnosi z nimi gigantyczny, jak na reżysera z Polski,  sukces na całym świecie.

„Dekalog”, „Podwójne życie Weroniki”, „Trzy kolory: Niebieski, Biały, Czerwony” to filmy, którym przeszedł do historii światowej kinematografii. Był wielką gwiazdą; nie tylko reżyserem, ale człowiekiem, od którego oczekiwano wyjaśniania tajemnic egzystencji. Nie widział się w takiej roli.

Był introwertykiem, ale skłonnym do szaleństw, zakochiwania się. Miał zdolności przywódcze, silną wolę. Był pracowity, z determinacją dążył do celów, ale pesymistą, niewierzącym jednak w sukces. Odpowiedzialny, opiekuńczy, lojalny, pomocny.  Był autorytetem nie tylko w kwestiach filmowych, stanowczym, zdecydowanym, upartym, lubiącym rządzić innymi, nawet autorytarnym, człowiekiem, wierzącym w porządek, samozadaniowość, dyscyplinę, porządek i rozsądek. Ciągle wkurzonym na świat i mocno samokrytyczny. Miał ten talent czy go nie posiadał, jak twierdzili niektórzy? On sam mówił o sobie, że nie jest artystą, tylko dobrym rzemieślnikiem.

Przepracowany i zmęczony raczej nie umiał, niż nie chciał, cieszyć się swoim sukcesem. Zmarł na serce.

Katarzyna Surmiak-Domańska zachowała w książce chronologię w opowiadaniu o życiu Kieślowskiego. Przytacza wypowiedzi rodziny, przyjaciół, przeprowadziła wywiady  z ponad setką osób, cytuje dokumenty i listy, możemy obejrzeć zdjęcia. Są także wspomnienia córki reżysera. Zycie prywatne w takim zawodzie splecione jest z zawodowym bardzo mocno.

Autorka przedstawia różane punkty widzenia na twórczość i kontrowersyjne elementy w życiu Kieślowskiego. Ta biografia jest tak solidna, jak jej bohater.

Książka “Kieślowski Zbliżenie Katarzyna Surmiak-Domańska”  >>>

Skomentuj!

Dodaj komentarz

error: Content is protected !!
%d bloggers like this: